ประวัติตำบลปูโยะ

ตำบลปูโยะเป็นตำบลเก่าแก่ของอำเภอสุไหงโก-ลก  เป็นตำบล 1 ใน 4 ของอำเภอ สุไหงโก-ลก  คำว่า ปูโยะ เป็นภาษามลายูที่แปลว่า  หม้อ  แต่ความหมายของตำบลปูโยะ ในที่นี้ หมายถึง  ปลาชนิดหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายปลาช่อนมีลายจุดดำตลอดทั้งตัว  โดยที่ในภาษาไทยเรียกว่า  ปลาช่อนงูเห่า  ปลาชนิดนี้สามารถพบเห็นได้เป็นจำนวนมากในตำบลปูโยะ  โดยเฉพาะตามคลองโต๊ะแดง  จึงได้เอาชื่อของปลาชนิดนี้มาตั้งเป็นชื่อตำบลว่า  ตำบลปูโยะ  มาจนถึงปัจจุบัน โดยตำบลปูโยะ แบ่งออกเป็น 6 หมู่บ้าน ได้แก่

คำว่า ลาแล เป็นภาษามลายูท้องถิ่น แปลว่า หญ้าคา ซึ่งเดิมในหมู่บ้านแห่งนี้มีหญ้าคาขึ้นอยู่เป็นจำนวนมาก ชาวบ้านจึงตั้งชื่อหมู่บ้านว่า บ้านลาแล ซึ่งหมายถึงหญ้าคา

ซึ่งเดิมเป็นหมู่บ้านที่มีสามีภรรยาคู่หนึ่งชื่อ บาบูโย๊ะ (BABUJOK) อพยพมาตั้งถิ่นฐานในประเทศไทย คำว่า “บาบูโย๊ะ” (BABUJOK)  เป็นภาษาอาหรับ หมายถึง เป็นที่พึ่งอาศัยและต่อมาได้เปลี่ยนมาเป็น “ปูโยะ” (BUJOK) มาจนถึงปัจจุบัน

ในอดีตเล่าว่า มีตายายคู่หนึ่ง ได้เข้ามาอาศัยอยู่ในบริเวณหมู่บ้านแห่งนี้ และไม่มีใครทราบว่า ตา-ยายคู่นี้มีชื่อว่าอะไร จึงพากันเรียกขานว่า โต๊ะ - เวาะ คำว่า “โต๊ะเวาะ” เป็นภาษามลายูท้องถิ่น มาจากคำผสม โต๊ะ กับ เวาะ คำว่า โต๊ะ หมายความว่า ยาย หรือผู้หญิงที่มีอายุมาก คำว่า เวาะ หมายความว่า ตา หรือผู้ชายที่มีอายุมาก จึงใช้ “โต๊ะเวาะ” เรียกขานเป็นชื่อหมู่บ้านมาจนถึงปัจจุบัน

เมื่อประมาณ 100 กว่าปีมาแล้ว ได้มีคนอพยพเข้ามาถางป่าเพื่อปลูกพืชไร่ในบริเวณป่าพรุ และได้พบหนองน้ำที่มีลักษณะเป็นบึง มีปลาอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก เลยตั้งชื่อหมู่บ้านแห่งนี้ว่า “บ้านกูแบอีแก” คำว่า “กูแบอีแก” เป็นภาษาท้องถิ่น (ภาษายาวี) มีคำผสมอยู่ 2 คำ คือ “กูแบ” แปลเป็นไทยว่า บึง ส่วน “อีแก” แปลเป็นไทยว่า ปลา

คำว่า โต๊ะแดง เป็นคำเรียกชื่อ ผู้หญิงชราที่ชื่อว่าแดง “โต๊ะ” ในภาษายาวี ซึ่งแปลว่า "ยาย" โต๊ะแดง จึงแปลว่า ยายแดง ซึ่งในอดีตได้เดินทางผ่านมา และเสียชีวิตบริเวณหมู่บ้าน ในปัจจุบันต่อมาประชาชนได้ตั้งชื่อหมู่บ้านแห่งนี้ว่า “โต๊ะแดง” ซึ่งใช้เรียกขานเป็นชื่อหมู่บ้านมาจนถึงปัจจุบัน

คำว่า “โคกสือแด” เป็นชื่อของต้นไม้ชนิดหนึ่ง ซึ่งขึ้นอยู่ในพื้นที่ ชาวบ้านจึงใช้ตั้งเป็นชื่อของหมู่บ้าน บ้านโคกสือแดเป็นส่วนหนึ่งของบ้านกูแบอีแก หมู่ที่ 4 และได้แยกออกเป็นหมู่ที่ 6 เมื่อปี พ.ศ. 2548